பாங்காங் ஏரி – லே லடாக் சுற்றுலா

பார்க்கும் இடமெல்லாம் பரபரப்பான மக்கள், சாலையெங்கிலும் நீண்டு நிற்கும் வாகனங்கள், இடையறாத ஹார்ன் சத்தம், ஆங்காங்கே நடைபெறும் கூட்டங்கள்—இந்த எல்லா குழப்பங்களிலிருந்தும் ஒரு நாள் தப்பித்து ஓய்வெடுக்க வேண்டும் என்ற ஆசை என் மனதில் பல நாட்களாக இருந்தது.

எந்த சத்தமும் இல்லாத, டிராபிக் இல்லாத, கூட்டம் குறைந்த ஒரு இடத்தில் ஒவ்வொரு நொடியையும் அமைதியாக அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டே வந்தது.

இந்த உலகில் மன அமைதியை பெற பல வழிகள் இருக்கின்றன என்று சொல்வார்கள். ஆனால் எல்லா வழிகளும் எல்லோருக்கும் வேலை செய்யாது.

சில நேரங்களில், ஒரு இடம் தான் நமக்கு அந்த அமைதியை தரும். அப்படிப்பட்ட ஒரு அனுபவத்தை தருவது சுற்றுலா தான் என்று நான் உணர்ந்தேன்.

அதனால் தான், நானும் ஒரு அமைதியான இடத்தை தேடி பயணம் செய்ய முடிவு செய்தேன்.

சுற்றுலா என்றாலே நமக்கு நினைவில் வருவது பசுமையான மலைகள், குளிர்ந்த காற்று வீசும் கடற்கரைகள், அருவிகளின் ஓசை, ஓடும் நீரோடைகள்.

ஆனால், இந்த எல்லாவற்றும் இல்லாத ஒரு இடம் எப்படி இருக்கும் என்று ஒருநாள் சிந்தித்தேன். இயற்கையின் இத்தனை அம்சங்களும் இல்லாமல் ஒரு சுற்றுலா சாத்தியமா என்ற கேள்வி கூட மனதில் எழுந்தது. ஆனால் அந்த எண்ணம் தவறானது என்பதை பின்னர் புரிந்துகொண்டேன்.

பசுமை இல்லாத மலைகள், பலவிதமான மண்வகைகளால் ஆன நிலப்பரப்புகள், பனியால் மூடப்பட்ட சிகரங்கள், மூச்சை நிறுத்தும் அளவிற்கு உயரமான இடங்கள்—இவை அனைத்தும் சேர்ந்து இன்னொரு வகையான அழகை உருவாக்குகின்றன.

இயற்கையின் வேறு ஒரு முகத்தை காட்டும் அந்த இடம், என்னை ஒரு புதிய அனுபவத்திற்காக அழைத்தது.

லே லடாக் – தூரம் தான் இங்கே அனுபவம்

பல சுற்றுலா பயணிகளின் மனதை கவர்ந்த இடமாக பேசப்படும் லே லடாக் பயணத்தை தான் நான் தேர்வு செய்தேன்.

வழக்கமாக நாம் எதிர்பார்க்கும் பசுமையான மலைகள், அடர்ந்த காடுகள், அருவிகள் போன்ற காட்சிகள் இங்கு மிகக் குறைவு.

ஆனால் அதற்குப் பதிலாக முற்றிலும் மாறுபட்ட, வெறிச்சோடிய இயற்கையின் தனித்துவமான அழகு இங்கு காத்திருக்கிறது.

இந்த பயணத்தின் ஒரு முக்கியமான விஷயம் — இங்கு பார்க்கும் இடங்கள் எண்ணிக்கையில் அதிகம் இல்லாமல் இருந்தாலும், ஒவ்வொரு இடத்தையும் அடைய வேண்டிய தூரம் மிகவும் நீளமானது.

ஒரு இடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்குச் செல்லும் தூரம் பல சமயங்களில் 100 கிலோமீட்டரை கடந்துவிடும்.

அதனால் தான், இந்த பயணத்தில் “இடங்கள்” முக்கியமல்ல; “பயணம்” தான் முக்கியம் என்று நான் உணர்ந்தேன். ஒரு இடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்கு செல்லும் ஒவ்வொரு தருணமும் ஒரு புதிய அனுபவமாக மாறியது.

வாகனத்தில் செல்லும் போது, ஒவ்வொரு பயணமும் குறைந்தபட்சம் 7 முதல் 10 மணி நேரம் எடுத்துக்கொள்ளும்.

அந்த நீண்ட பயணங்களில், சாலையின் இருபுறமும் பரந்து விரிந்த வெறிச்சோடிய மலைகள், மாறிக்கொண்டே இருக்கும் நிலப்பரப்புகள், எங்கும் தெரியாத மனித வாழ்க்கை—இவை அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு வேறு உலகத்தில் பயணம் செய்கிறேன் என்ற உணர்வை அளித்தது.

லே லடாக் இந்தியாவின் முக்கியமான சுற்றுலாத்தலங்களில் ஒன்றாக மட்டுமல்ல, மன அமைதியை தேடும் பயணிகளின் கனவு இடமாகவும் திகழ்கிறது.

கூட்ட நெரிசல் குறைந்த, அமைதியான சூழல் நிறைந்த இந்த பகுதி, இயற்கையின் வேறு ஒரு முகத்தை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறது.

இங்கு வளைந்து நெளிந்து செல்லும் உயரமான மலைப்பாதைகள், பழமையான புத்தமடாலயங்கள், பரந்து விரிந்த பள்ளத்தாக்குகள், நகரங்களின் அழகான மேற்பார்வைக் காட்சிகள்—இவை அனைத்தும் சேர்ந்து இந்த பயணத்தை மறக்க முடியாததாக மாற்றுகின்றன.

ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும் ஒரு புதிய காட்சி, ஒவ்வொரு பயணத்திலும் ஒரு புதிய அனுபவம் என லடாக் தனது தனித்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

பாங்காங் ஏரி – நிறம் மாறும் இயற்கையின் அதிசயம்

லே லடாக் பயணத்தில் நான் மிகுந்த ஆவலுடன் காத்திருந்த இடம் பாங்காங் ஏரி. சுமார் 134 கிலோமீட்டர் நீளமுடைய இந்த ஏரி, அதன் நீரின் நிறத்தை வானிலை மாற்றத்துக்கு ஏற்ப மாற்றிக் கொள்ளும் தனிச்சிறப்புக்காக உலகம் முழுவதும் பிரபலமானது.

இந்த ஏரியை அடைய வேண்டிய பயணம் சற்று நீண்டதுதான். உயரமான மலைப்பாதைகள், குளிர்ச்சியான காற்று, மெல்ல மாறும் நிலப்பரப்பு—இவற்றை கடந்து சென்றபின் தான் இந்த அழகை நேரில் காண முடியும்.

ஆனால் அந்த பயணம் எவ்வளவு நீண்டதாக இருந்தாலும், பாங்காங் ஏரியை முதல் முறையாக பார்க்கும் அந்த தருணம் அனைத்தையும் மறக்க வைக்கும்.

இந்த ஏரி ஏன் இவ்வளவு பிரபலமானது, அங்கு செல்லும் பாதை எப்படி இருக்கும், அந்த அனுபவம் என்ன மாதிரி இருக்கும்—இவை அனைத்தையும் என் இந்த பயண அனுபவத்தில் தொடர்ந்து பகிர்ந்துகொள்ளப் போகிறேன்.

லேவை எப்படி அடைவது – என் பயணத்தின் தொடக்கம்

லே லடாக் செல்வதற்காக நான் திட்டமிட்டபோது, அந்த பயணமே ஒரு பெரிய அனுபவமாக மாறும் என்று முதலில் நினைக்கவில்லை. விமானம், ரயில், பேருந்து என பல வழிகள் இருந்தாலும், ஒவ்வொரு வழியும் தனித்தனி அனுபவத்தை தருகிறது.

வான்வழியாக செல்ல விரும்புபவர்கள் முதலில் டெல்லியை அடைந்து, அங்கிருந்து லேக்கு நேரடி விமானம் மூலம் செல்லலாம்.

தரைவழியாக செல்ல விரும்பினால், தமிழ்நாட்டிலிருந்து முதலில் மணாலி செல்ல வேண்டும். அங்கிருந்து லே நோக்கி செல்லும் சாலைப் பயணம் தான் உண்மையான சாகசம்.

நான் என் பயணத்தை சென்னை இருந்து டெல்லி விமானத்தில் தொடங்கினேன். அதன் பிறகு டெல்லி முதல் மணாலி வரை ஏ.சி வால்வோ பேருந்தில் சென்றேன்.

அந்த நீண்ட பயணம் கூட ஒரு அனுபவமாக இருந்தது. மணாலியில் ஒரு நாள் தங்கி, அங்குள்ள சுற்றுலா இடங்களை சுற்றிப்பார்த்தேன்.

அதன் பிறகு தான் உண்மையான சாகசம் தொடங்கியது — மணாலியிலிருந்து லே நோக்கி நான்கு சக்கர வாகனத்தில் பயணம். அந்த பாதை முழுவதும் இயற்கையின் வேறு ஒரு உலகம் போல இருந்தது.

வழியிலே பல முக்கியமான இடங்களை கடந்து சென்றோம். கார்கில், கர்துங் லா, சாந்தி ஸ்தூபி, ஹால் ஆப் பேம், சங்கம் (சிந்து–சான்ஸ்கர் சங்கமம்), டிஸ்கிட் மடாலயம் மற்றும் நுப்ரா பள்ளத்தாக்கு போன்ற இடங்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு புதிய காட்சியை காட்டியது.

இந்த பயணத்தில் ஒரு விஷயம் தெளிவாக புரிந்தது — லடாக் பசுமை நிறைந்த மலைகளோ, கடற்கரைகளோ கொண்ட இடம் அல்ல.

ஆனால் அங்கே இருக்கும் வெறிச்சோடிய மலைகள், நீண்ட சாலைகள், அமைதியான நிலப்பரப்புகள்—all சேர்ந்து நம்மை ஒரு வேறு உலகத்துக்கே அழைத்துச் செல்கின்றன. அந்த அனுபவம் மனதில் நீங்காத நினைவாக மாறுகிறது.

பாங்காங் ஏரி – பைக் ட்ரிப் வழியில் கண்ட கனவுப்போன்ற நிலப்பரப்பு

பாங்காங் ஏரி நோக்கி என் பயணம், நுப்ரா பள்ளத்தாக்கு-இல் ஒரு நாள் தங்கிய பிறகு தான் உண்மையில் தொடங்கியது. அந்த இரவு நுப்ராவில் கழிந்தது ஒரு அமைதியான அனுபவமாக இருந்தது.

அடுத்த நாள் காலையில், பைக் ட்ரிப் மூலம் பாங்காங் ஏரியை நோக்கி பயணிக்கத் தொடங்கினோம்.

நுப்ராவிலிருந்து பாங்காங் ஏரிக்கு செல்லும் சாலை பயணம் சொல்வதற்கு வார்த்தைகள் போதாது.

வழியெங்கிலும் மரங்கள் இல்லாத உயரமான மலைக்குன்றுகள், இயற்கையே ஒரு ஓவியத்தை வரையது போல காட்சியளித்தன.

சில நேரங்களில் அந்த நிலப்பரப்பு ஆங்கில திரைப்படங்களில் வரும் வேறு உலக காட்சிகளை நினைவுபடுத்தியது.

பார்வைக்கு எட்டும் தூரம் வரை பரந்து விரிந்த வெறிச்சோடிய மலைகள், மாறிக்கொண்டே இருக்கும் நில வடிவங்கள்—ஒவ்வொரு கிலோமீட்டரும் ஒரு புதிய காட்சி.

இடையிடையே சிறிய கிராமங்கள் தென்பட்டன. அந்த கிராமங்கள் தான் மனித வாழ்க்கையின் அடையாளம் போல, உயரமான மரங்களுடன் அமைதியாக இருந்தன.

நான் கவனித்த ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், சில பகுதிகளில் நாம் முன்பு சென்ற அதே சாலையையே மீண்டும் பயன்படுத்தி பயணித்தோம்.

ஆனால் அந்த சாலை கூட ஒரே மாதிரி தோன்றவில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் அது புதிய அனுபவத்தைத் தரும் வகையில் மாறிக்கொண்டே இருந்தது.

இந்த நீண்ட பயணம் பாங்காங் ஏரியை நோக்கி என்னை இழுத்துச் சென்றது—ஒரு சாதாரண ஏரி அல்ல, இயற்கையின் மௌன அழகை பிரதிபலிக்கும் ஒரு உலகம்.

பாங்காங் ஏரி நோக்கிய சாலைப் பயணம் – அழகும் ஆபத்தும் சேர்ந்த அனுபவம்

பாங்காங் ஏரி நோக்கி செல்லும் பாதை சில இடங்களில் தார்சாலையாகவும், சில இடங்களில் முற்றிலும் கரடுமுரடான மலைப்பாதையாகவும் மாறிக்கொண்டே இருந்தது.

அந்த சாலைப் பயணம் இரு சக்கர வாகனத்தில் மேற்கொள்ளும்போது, அது ஒரு சாதாரண பயணம் அல்ல; ஒரு மாய உலகத்திற்குள் நுழைந்தது போல உணர்வை கொடுத்தது.

ஒரு பக்கம் ஆழமாக சரிந்து நிற்கும் மலை ஓர சாலை, மறுபக்கம் கண்களை கவரும் மலைத்தொடர்களுக்கு நடுவே ஓடும் ஆறுகள்—இந்த இரண்டும் சேர்ந்து அந்த இடத்தை ஒரே நேரத்தில் அழகும் ஆபத்தும் நிறைந்ததாக மாற்றின.

சில நேரங்களில் மலைகள் எப்போது வேண்டுமானாலும் விழுந்துவிடுமோ என்ற பயம் மனதில் தோன்றினாலும், அடுத்த நொடியில் காணும் காட்சிகள் அந்த பயத்தை முழுவதும் மறக்க வைத்தன.

பல கிலோமீட்டர் பயணத்திற்குப் பிறகு, நாங்கள் ஒரு இரும்பு பாலத்தை கடந்து சென்றோம்.

அதன் கீழே சிறிய ஆறு ஓடிக்கொண்டிருந்த காட்சி உண்மையில் சொல்ல வார்த்தைகள் இல்லாத அழகு. அந்த பாலத்தை கடந்தவுடன், வாகனம் மெதுவாக ஓரமாக நிறுத்தப்பட்டது.

அந்த ஆற்றின் அருகில் ஒரு சிறிய தேநீர் கடை இருந்தது. அங்கு சில இருக்கைகள் போடப்பட்டிருந்தன. சுற்றுலா பயணிகள் அமர்ந்து ஓய்வெடுக்கவும், உணவு மற்றும் தேநீர் பெறவும் வசதி இருந்தது.

அப்போது நேரம் மதியம் 12.30 மணி. அனைவரும் தங்களுக்குத் தேவையானதை ஆர்டர் செய்து, இயற்கையின் நடுவில் அமர்ந்து சாப்பிட்டோம்.

ஒரு பக்கம் பாய்ந்து கொண்டிருக்கும் ஆற்றின் சத்தம், மறுபக்கம் குளிர்ந்த மலை காற்று—இந்த இரண்டும் சேர்ந்து ஒரு அமைதியான அனுபவத்தை உருவாக்கின. அந்த சில நிமிட ஓய்வுக்குப் பிறகு, மீண்டும் பைக் பயணம் தொடர்ந்தது.

நுப்ரா பள்ளத்தாக்கு-இல் இருந்து பாங்காங் ஏரிக்கு சுமார் 160 கிலோமீட்டர் தூரம் உள்ளது. இந்த பயணம் சுமார் 6 முதல் 7 மணி நேரம் வரை நீடிக்கிறது.

இருசக்கர வாகனத்தில் செல்லும் பயணிகளுக்கு இந்த பாதை உண்மையிலேயே ஒரு தனித்துவமான சாகச அனுபவமாக மாறுகிறது.

லே லடாக் சாலைப் பயணம் – தூரமும் சாகசமும் நிரம்பிய அனுபவம்

லே லடாக் பயணத்தில் நான் உணர்ந்த மிக முக்கியமான விஷயம் ஒன்று இருந்தது.

தமிழ்நாட்டில் கொடைக்கானல் அல்லது ஊட்டி போன்ற சுற்றுலாத் தளங்களில் சென்றால், அதிகபட்சமாக 15 முதல் 20 கிலோமீட்டர் சுற்றளவில் பல இடங்களை பார்க்க முடியும். ஆனால் லடாக் அப்படியல்ல.

இங்கு ஒரு நாளைக்கு 100 கிலோமீட்டருக்கும் அதிகமான தூரம் பயணம் செய்வது சாதாரணம். குறிப்பாக பாங்காங் ஏரி போன்ற இடங்களை நோக்கி செல்லும் 160 கிலோமீட்டர் பயணத்தில், சில நேரங்களில் ஒரு சுற்றுலா இடம் மட்டுமே கிடைக்கும்;

சில நேரங்களில் மூன்று இடங்கள் வரை காண முடியும். அதனால் தான் இந்த இடம் அட்வென்சர் பயணத்தை விரும்பும் வாகன ஓட்டிகளுக்கு மிகவும் பிடித்ததாக இருக்கிறது.

இந்த பயணத்தில் பைக் ஓட்டுவது எனக்கு “அல்வா சாப்பிடுவது போல எளிது” என்ற உணர்வை அல்ல; ஒரு சவால் நிறைந்த சாகசத்தை அனுபவிப்பது போல இருந்தது.

சில கிலோமீட்டர்கள் கடந்தவுடன், சாலையின் இருபுறமும் மலைகள் சரிந்து விழுந்த காட்சிகள் தென்பட்டன. முன்னே செல்ல செல்ல அந்த பாதைகள் முழுவதும் ஆப்-ரோடாக மாறின. காற்றில் மண் கலந்து உருவாகும் புகைமூட்டம் கண்களுக்கு தெளிவாகத் தெரிந்தது.

சில இடங்களில் சாலைகளை சரிசெய்ய ஜேசிபி இயந்திரங்கள் வேலை செய்து கொண்டிருந்தன. மண், கற்கள் சரிந்து விழுந்த பகுதிகளை மீண்டும் சீரமைக்கும் காட்சிகள் அந்த பயணத்தின் ஒரு பகுதியாகவே மாறின.

பாதை சற்று பயத்தை ஏற்படுத்தினாலும், அதே நேரத்தில் வாகனம் மெதுவாக நகரும் போது அது ஒரு தாலாட்டு போல அமைதியான உணர்வை கொடுத்தது.

அருகில் ஓடும் ஆற்றின் சத்தம், காற்றின் குளிர்ச்சி—இவை அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு தனி உலகத்தில் பயணிக்கிறேன் என்ற உணர்வை ஏற்படுத்தின.

சில நேரம் முழுவதும் ஆப்-ரோடாக இருந்த அந்த பயணத்திற்கு ஒரு இடத்தில் முடிவு கிடைத்தது. திடீரென தார்சாலை மீண்டும் தென்பட்டது.

அந்த மாற்றம், நீண்ட சவாலான பாதையில் ஒரு சிறிய நிம்மதி கிடைத்தது போல இருந்தது.

நுப்ரா முதல் பாங்காங் வரை – இயற்கை ஓவியம் போல தெரியும் சாலைப் பயணம்

நுப்ரா பள்ளத்தாக்கு இருந்து பாங்காங் ஏரி நோக்கி செல்லும் இந்த வழித்தடம், சாதாரண சாலைப் பயணம் அல்ல; அது இயற்கை வரைந்த ஒரு நீண்ட ஓவியப் பாதை போல இருந்தது.

தார்சாலையாக மாறிய அந்த பாதை சில இடங்களில் இருபுறமும் மணல் திட்டுகளால் சூழப்பட்டிருந்தது. சில பகுதிகளில் கற்களால் நிரம்பிய சாலைகள், வாகனத்தை மெதுவாக நகரச் செய்தாலும், அந்த சிரமமே ஒரு சாகச உணர்வை கொடுத்தது.

சாலையின் இருபுறமும் பரந்து விரிந்த காலியான நிலப்பரப்புகள், எங்கும் மனித சத்தமில்லாத அமைதி—அந்த வெறிச்சோடிய சூழலே ஒரு தனி அழகாக இருந்தது.

பயணிக்கும் போது நம்முடன் இணைந்து நகரும் உயரமான மலைத்தொடர்கள், தொலைவில் வெள்ளை போர்வை போல தெரியும் பனி சிகரங்கள்—all சேர்ந்து அந்த பாதையை ஒரு கனவுப் பாதையாக மாற்றின.

இந்த வழித்தடத்தில் ஒவ்வொரு கிலோமீட்டரும் ஒரு புதிய காட்சி. சில இடங்களில் மணல், சில இடங்களில் கல், சில இடங்களில் முழுமையான வெறிச்சோடி நிலம்—ஆனால் அனைத்தும் ஒரே ஒரு அழகான ஓவியத்தின் பகுதிகளாக இணைந்திருந்தது.

நுப்ராவிலிருந்து பாங்காங் ஏரிக்கு செல்லும் இந்த பயணம், இலக்கை அடைவதற்காக மட்டும் அல்ல; வழியில் காணும் ஒவ்வொரு காட்சியையும் ரசிப்பதற்காகவே உருவானது போல உணர்ந்தேன்.

கழுகு காட்சி – பாங்காங் பாதையில் ஒரு ஆச்சரிய தருணம்

வழி முழுவதும் உள்ள அற்புதமான காட்சிகளை பார்த்து ரசித்தபடியே பைக் மற்றும் கார் என மாறி மாறி நம்முடைய பயணத்தை தொடர்ந்தோம்.

தூரத்தில் இருந்து பார்க்கும்போது சில வாகனங்களும், நிறைய வெளிநாட்டு ஆண்கள் பெண்களும் விதவிதமான கேமராக்களுடன் புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தனர்.

அங்கு என்ன சிறப்பு இருக்கிறது என்று அருகில் சென்று பார்த்தோம். அங்கே ஒரு பெரிய கழுகு இருந்தது. அதைத்தான் சுற்றி சுற்றி பலரும் புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தனர்.

அந்த கழுகுடன் ஒரு சிறுவனும் இருந்தான். அவனும் அந்த கழுகால் மிகவும் பிரபலமாகிவிட்டிருந்தான். அந்த சிறுவனுடன் செல்பி எடுக்க பலரும் வரிசையில் காத்திருந்தனர்.

நாங்களும் அங்கே புகைப்படங்களும் வீடியோக்களும் எடுத்துக்கொண்டு அந்த தருணத்தை ரசித்தோம். அது ஒரு அரிய வகை கழுகாக இருக்கலாம் என எண்ண தோன்றியது.

கழுகை புகைப்படம் எடுத்த பிறகு அங்கிருந்து கிளம்பினோம். வழியில் ஒரு உணவகத்தை தேடி வாகனத்தை நிறுத்தி எக் பிரைட் ரைஸ் ஆர்டர் செய்தோம். அப்போது நேரம் மாலை 4.30 மணி.

லே சுற்றுலாவைப் பொறுத்தவரையில் உணவின் சுவையை அதிகமாக எதிர்பார்க்க முடியாது. இருப்பதை ரசித்து, கிடைப்பதை ருசித்து சாப்பிட வேண்டியது தான். சாப்பிட்டு முடித்த பிறகு மீண்டும் நமது பயணத்தை தொடர்ந்தோம்.

இப்போது நாம் மிக உயரமான மலைப்பாதையில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தோம். ஒரு பக்கம் சரிந்து விழக்கூடிய மலைக்குன்றுகள், மறுபக்கம் உயரமான மலைத்தொடர்கள்.

அவற்றுக்கு நடுவில் ஆழமான ஆறு ஒன்று ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அந்த பாதை ஒரே நேரத்தில் மிகவும் ஆபத்தானதாகவும், அதே சமயம் அற்புதமாகவும் காட்சியளித்தது.

இதுபோன்ற இடங்களில் பயணிக்கும்போது, ஆபத்தை உணர்ந்து மெதுவாக வாகனத்தை ஓட்டுவது அவசியம். அதே நேரத்தில் பைக்கில் செல்லும் அனுபவம் ஒரு தனி த்ரில் உணர்வை தருகிறது.

பாங்காங் ஏரி நோக்கிய நீண்ட த்ரில் பயணம்

இன்றைய சுற்றுலாவில் சில இடங்களில் மட்டுமே தார்சாலை இருந்தது. பெரும்பாலான இடங்கள் கரடுமுரடான ஆப்-ரோடாகவே இருந்தன.

சில பகுதிகளில் சாலையே இல்லாமல், வாகனங்கள் தொடர்ந்து செல்லச் செல்ல உருவாகிய பாதைகளில் தான் பயணிக்க வேண்டியிருந்தது.

இப்படியான வழிகளில் செல்லும் அனுபவம் உண்மையிலேயே ஒரு வேற லெவல் த்ரில்லாக இருந்தது.

இந்த எல்லா சவால்களையும் கடந்து இறுதியாக பாங்காங் ஏரிக்கு நாங்கள் கிட்டத்தட்ட வந்து சேர்ந்துவிட்டோம். இன்னும் சில கிலோமீட்டர் பயணம் மட்டுமே மீதமிருந்தது.

காலை 10 மணிக்கு நுப்ரா பள்ளத்தாக்கிலிருந்து கிளம்பிய நாங்கள், மாலை 6 மணியில்தான் இந்த ஏரியை அடைந்தோம். ஒரே ஒரு சுற்றுலா தளத்திற்கே கிட்டத்தட்ட முழு நாள் பயணம் தேவைப்பட்டது.

இந்த இடத்தைப் பற்றி முன்னதாக யாராவது சொன்னால், “ஒரு ஏரிக்காக இவ்வளவு தூரமா?” என்று தோன்றலாம்.

ஆனால் பாங்காங் ஏரியை நேரில் பார்த்த பிறகு, அதை முழுமையாக ரசிக்க ஒரு முழு நாளை ஒதுக்குவது முற்றிலும் நியாயம் என்பதை உணர முடிகிறது.

கண்கவர் ஏரியும் மாயாஜாலமான மலைக்குன்றுகளும்

ஏரி இருக்கும் இடத்திலிருந்து சற்று தூரத்திலேயே வாகனங்கள் வரிசையாக நிறுத்தப்பட்டிருந்தன.

நானும் என் வாகனத்தை அங்கே நிறுத்திவிட்டு மெதுவாக ஏரியை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினேன்.

பல சுற்றுலா பயணிகள் ஏற்கனவே அந்த ஏரியின் அழகை ரசித்தபடி புகைப்படங்கள் எடுத்து மகிழ்ந்து கொண்டிருந்தனர்.

அந்த இடத்தை அடைந்ததும் கண்களுக்கு விருந்தாக இருந்தது அந்த நீளமான நீல நிற ஏரி.

அதன் பின்புறம் ஓவியமாக வரையப்பட்டதைப் போல உயர்ந்த மலைக்குன்றுகள் மற்றும் பனி சிகரங்கள் காட்சியளித்தன. ஒரு வேறு உலகத்திற்கே வந்துவிட்டோம் என்ற உணர்வை அந்த இடம் தந்தது.

பாங்காங் ஏரி ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலத்தின் லே மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ளது. இதன் நீளம் சுமார் 134 கிலோமீட்டர், அகலம் 5 கிலோமீட்டர், ஆழம் சுமார் 100 மீட்டர் வரை இருக்கும் என கூறப்படுகிறது.

இது உலகின் மிக உயரமான இடத்தில் அமைந்த உப்பு நீர் ஏரிகளில் ஒன்றாகும்.

இந்த ஏரியின் மற்றொரு சிறப்பு என்னவென்றால், இது இந்தியா மற்றும் சீனா எல்லையை ஒட்டிய பகுதியாகவும் உள்ளது.

அதேபோல், காலநிலைக்கு ஏற்ப இந்த ஏரி தனது நிறத்தை மாற்றிக்கொள்ளும் தன்மை கொண்டது. சில நேரங்களில் ஆழமான நீலமாகவும், சில நேரங்களில் பச்சை நிறமாகவும் மாறுவது இதன் மிகப்பெரிய அழகாகும்.

உப்பு நீர் கொண்ட ஏரியை இவ்வளவு உயரமான மலைப்பகுதியில் பார்ப்பது உண்மையிலேயே ஒரு வியப்பூட்டும் அனுபவமாக இருந்தது.

திரும்பி பார்க்க வைக்கும் திரைப்படக் காட்சிகள் – பாங்காங் ஏரி

இந்த ஏரியில் போட்டிங் செல்ல அனுமதி இல்லை. ஆனால் இது “ஷூட்டிங் பாயிண்ட்” என்ற பெயரில் மிகவும் பிரபலமான இடமாகும்.

இங்கு வந்ததும் முதல் கண்ணில் படுவது வரிசையாக நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் ஸ்கூட்டர்கள் மற்றும் புகைப்படத்திற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட சிறப்பு அமைப்புகள்.

சில ஸ்கூட்டர்களின் பின்புறம் திரைப்பட செட் போல வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும். அதில் அமர்ந்து புகைப்படம் எடுத்தால் ஒரு திரைப்படக் காட்சியில் இருப்பது போலவே உணர்வு வரும்.

அதேபோல் மனித உருவில் வடிவமைக்கப்பட்ட அமர்விடங்களும் உள்ளன. சுற்றுலா பயணிகள் இங்கு விதவிதமாக புகைப்படங்கள் எடுத்துக் கொண்டு அந்த நினைவுகளை பதிவு செய்து கொள்கிறார்கள்.

இந்த இடம் பல திரைப்படங்களுக்கு பின்னணியாக இருந்துள்ளது. தமிழ், ஹிந்தி உள்ளிட்ட பல மொழி திரைப்படங்கள் இங்கு படமாக்கப்பட்டுள்ளன.

குறிப்பாக தமிழில் “நண்பன்” திரைப்படத்தில் வரும் சில காட்சிகள் இங்குதான் எடுக்கப்பட்டவை. அதேபோல் ஹிந்தியில் மிகப் பிரபலமான “3 இடியட்ஸ்” திரைப்படத்தின் முக்கிய காட்சிகளும் இங்குதான் படமாக்கப்பட்டன.

இப்படியான காரணங்களால் பாங்காங் ஏரி வெறும் சுற்றுலா இடமாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு திரைப்பட அனுபவத்தை நேரில் காணும் இடமாகவும் மாறியுள்ளது.

பாங்காங் ஏரியில் நடைபயணமும் நினைவுகளில் நிலைத்த தருணங்களும்

இலியானா பயன்படுத்திய ஸ்கூட்டரில் அமர்ந்து புகைப்படம் எடுக்க ஒருவருக்கு ₹50 கட்டணமும், “3 இடியட்ஸ்” படத்தில் பயன்படுத்திய டிக்கி போன்ற நாற்காலியில் அமர்ந்து புகைப்படம் எடுக்க ஒருவருக்கு ₹40 கட்டணமும் வசூலிக்கப்பட்டது.அந்த சிறிய அனுபவங்களே சுற்றுலாவை இன்னும் ரசனையாக்கியது.

ஏரியின் கரையோரத்தில் நின்றபடி நீலநிற நீரையும், அதன் பின்னால் மறைந்து கிடக்கும் உயர்ந்த மலைகளையும் பார்த்து கொண்டே மெதுவாக நடைபயணம் மேற்கொண்டேன்.

சிலென்று வீசும் காற்று உடலையும் மனதையும் ஒரே நேரத்தில் அமைதிப்படுத்தியது. அந்த நேரத்தில் மனதில் பயணத்தின் நினைவுகள் ஒருமுறை மீண்டும் ஓடின.

சுற்றுலா பயணிகள் பலரும் தங்களுக்கு பிடித்த கோணங்களில் நின்று செல்பி மற்றும் புகைப்படங்கள் எடுத்து அந்த தருணத்தை பதிவு செய்து கொண்டிருந்தனர்.

இந்த ஏரியின் சிறப்பு என்னவென்றால், சுற்றிலும் மரங்கள் இல்லாமல் வெறும் புல்வெளியும் மலைகளும் மட்டுமே சூழ்ந்திருந்தாலும் அதன் அழகு சொல்ல முடியாத அளவுக்கு பிரம்மிக்க வைக்கிறது.

அந்த அமைதியான சூழலில் சில மணி நேரங்கள் கழிந்ததே தெரியவில்லை. பாங்காங் ஏரியில் அனுபவித்த அந்த தருணங்கள் மனதில் என்றும் அழியாத நினைவாக நிலைத்துவிட்டன.

பாங்காங் ஏரியில் இரவு தங்கும் அனுபவம்

பாங்காங் ஏரியை சுற்றிப் பார்த்து முடித்தபோது மெதுவாக இருள் சூழ ஆரம்பித்தது. ஏரியின் அருகிலேயே சில தங்கும் விடுதிகள் இருந்தன.

டென்ட் கேம்ப் மற்றும் சிறிய கார்ட்டேஜ்கள் என பல வசதிகள் அங்கு அமைக்கப்பட்டிருந்தன. நமக்கு விருப்பமானதை தேர்வு செய்து அந்த இரவை ஏரியின் அழகோடு கழிக்கலாம்.

கடல் மட்டத்திலிருந்து சுமார் 17,000 அடி உயரத்தில் அமைந்துள்ளதால், இங்கு எப்போதும் குளிர்ச்சியான காலநிலை நிலவுகிறது.

குளிர் அதிகமாக இருந்ததால் டென்ட் தங்குமிடம் ஏற்றதாக இல்லை என்று எண்ணி, நாங்கள் ஒரு கார்ட்டேஜ் பதிவு செய்து அங்கு இரவு தங்கினோம்.

அந்த விடுதியில் சூடான தேநீரும் பக்கோடாவும் வழங்கப்பட்டது. குளிரில் அந்த சுவை இன்னும் சிறப்பாக இருந்தது. இரவில் சில மணி நேரங்கள் மட்டுமே மின்சாரம் இருந்தது.

அதேபோல் மொபைல் நெட்வொர்க் வசதியும் இல்லை. இருந்தாலும் அந்த அமைதியான சூழல் மனதுக்கு ஒரு தனி அமைதியை கொடுத்தது.

அடுத்த நாள் காலையில் எழுந்து, ரெப்ரெஷ் ஆகி, காலை உணவாக அவல் உப்புமா, பரோட்டா மற்றும் தேநீர் எடுத்துக்கொண்டோம். பிறகு மெதுவாக அந்த அழகான இடத்தை விடைபெற்று லே நோக்கி பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம்.